Pink tax • 13 november 2025
Is pink tax illegaal?
Iedereen betaalt belasting, maar vrouwen betalen vaak nóg een beetje meer, niet aan de overheid, maar aan de markt. De zogenaamde pink tax is geen echte belasting, maar een prijsverschil tussen producten en diensten die aan vrouwen worden verkocht in vergelijking met die voor mannen. Of het nu gaat om een scheermesje, deodorant of een knipbeurt: vrouwen betalen in veel gevallen structureel meer. Dat voelt niet alleen oneerlijk, het is oneerlijk. Maar is het ook illegaal?
Wat is pink tax?
De term pink tax verwijst naar het patroon waarbij producten die specifiek voor vrouwen op de markt worden gebracht, duurder zijn dan vrijwel identieke producten voor mannen. Denk aan een roze verpakking, een bloemige geur of een marketingtekst die inspeelt op zachtheid en verzorging — allemaal cosmetische aanpassingen die geen functioneel verschil maken, maar wel leiden tot een hogere prijs. Het gaat hier dus niet om een echte belasting, maar om een economische en culturele realiteit waarin vrouw-zijn simpelweg duurder is.
Pink tax bij Etos, november 2025.
Waarom vrouwen structureel meer betalen
Dat vrouwen meer betalen voor dezelfde producten en diensten is geen toeval, maar het resultaat van een markt die al decennialang inspeelt op genderrollen. Bedrijven weten dat vrouwen gemiddeld meer waarde hechten aan verzorging, hygiëne en esthetiek, deels omdat de samenleving dat van hen verwacht. Ze worden voortdurend geconfronteerd met subtiele boodschappen over hoe ze eruit moeten zien, ruiken en kleden. De markt reageert daarop door producten speciaal voor vrouwen te creëren, vaak met een hogere prijs. Het is een economisch mechanisme dat winst oplevert, maar tegelijkertijd een vorm van ongelijkheid in stand houdt.
Vrouwen worden daardoor op dagelijkse basis financieel benadeeld, simpelweg omdat ze vrouwen zijn. Zelfs jonge meisjes worden er al mee geconfronteerd wanneer hun roze speelgoed duurder is dan de blauwe variant voor jongens. Het is een stille, maar systematische vorm van discriminatie die zich afspeelt in de supermarkt, in de drogist en zelfs bij de kapper.
Wanneer wordt prijsverschil discriminatie?
Niet elk prijsverschil is wettelijk gezien verboden. Soms kunnen bedrijven wijzen op objectieve redenen: de samenstelling van een product, het materiaalgebruik of de tijd die een dienst kost. Maar in veel gevallen gaat die uitleg niet op. Wanneer het verschil in prijs niets te maken heeft met productie of kwaliteit, maar uitsluitend met het geslacht van de klant, is er sprake van indirecte discriminatie.
Het probleem is dat dit juridisch moeilijk te bewijzen is. Een roze scheermesje lijkt misschien anders, maar functioneel doet het hetzelfde als de blauwe versie. Toch kost het vaak meer, en dat verschil wordt zelden ter discussie gesteld. Daardoor blijft een vorm van discriminatie bestaan die niet direct zichtbaar is, maar wel voelbaar in de portemonnee van miljoenen vrouwen.
Wat zegt de Nederlandse wet over de pink tax?
In Nederland is de pink tax niet expliciet verboden. Er bestaat geen wet die zegt dat bedrijven geen verschillende prijzen mogen vragen voor mannen- en vrouwenproducten. Tegelijkertijd verbiedt de Grondwet discriminatie op basis van geslacht, en stelt de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen dat iedereen gelijk moet worden behandeld bij de toegang tot goederen en diensten.
In theorie zou de pink tax daar dus onder kunnen vallen. In de praktijk is het echter lastig om aan te tonen dat een product of dienst exact hetzelfde is. Daardoor blijft de ongelijkheid bestaan, beschermd door nuance en marketingtaal. De wet biedt ruimte om op te treden, maar het ontbreekt aan precedent, handhaving en politieke wil.
Er bestaat geen wet die zegt dat bedrijven geen verschillende prijzen mogen vragen voor mannen- en vrouwenproducten.
Hoe kijkt Europa hiernaar?
Ook de Europese Unie erkent dat gendergebonden prijsverschillen een probleem zijn. De EU-richtlijn 2004/113/EG verbiedt discriminatie op grond van geslacht bij goederen en diensten, maar er is geen specifieke bepaling die de pink tax aanpakt. Er is bewustwording, er zijn rapporten, en er wordt gesproken over transparantie, maar concrete maatregelen blijven uit. Zolang er geen juridisch kader bestaat dat bedrijven dwingt tot gelijke prijzen voor gelijke producten, blijft ongelijkheid een verdienmodel.
Waar het wél verboden is
In sommige delen van de wereld zijn vrouwen beter beschermd. In Californië en New York is het sinds kort verboden om verschillende prijzen te vragen voor producten of diensten die gelijkwaardig zijn. Bedrijven mogen geen extra toeslag rekenen enkel omdat een product roze is of voor vrouwen wordt gepresenteerd. Dat laat zien dat het wél kan: politieke wil en duidelijke wetgeving maken het verschil.
In Europa daarentegen blijft het bij goede bedoelingen. Landen als Frankrijk en Duitsland hebben het fenomeen onderzocht, maar durfden nog geen verbod in te voeren. Vrouwen blijven zo afhankelijk van hun eigen prijsbewustzijn in plaats van van wettelijke bescherming.
Waarom de pink tax blijft bestaan
De pink tax bestaat omdat ze winstgevend is. Ze wordt gevoed door culturele verwachtingen, versterkt door marketing en in stand gehouden door onzichtbaarheid. Zolang vrouwen worden gezien als een aparte doelgroep die bereid is meer te betalen voor vrouwelijke producten, zal de markt dat blijven uitbuiten.
Daar komt nog iets bij: de maatschappelijke druk op vrouwen om er goed uit te zien is groot. Reclame, media en sociale normen maken verzorging tot een plicht, geen keuze. En terwijl mannen worden geprezen om eenvoud, worden vrouwen afgerekend op elk detail van hun uiterlijk. De pink tax is niet zomaar een prijsverschil, het is de financiële weerspiegeling van een dieper machtsverschil.
Kun je er iets tegen doen?
Vrouwen kunnen zich bewust worden van deze ongelijkheid en hun koopgedrag aanpassen. Door genderneutrale producten te kiezen of prijsverschillen aan te kaarten bij winkels en merken, wordt druk uitgeoefend op bedrijven om eerlijker te prijzen. Toch ligt de echte oplossing niet bij individuele keuzes, maar bij beleid. Zolang wetgeving achterblijft, blijft de verantwoordelijkheid onterecht bij vrouwen liggen, alsof zij zelf het probleem zijn.
De toekomst van de pink tax
De aandacht voor de pink tax groeit. Steeds meer consumenten eisen gelijke prijzen en sommige merken spelen hierop in door genderneutrale lijnen te lanceren. Maar zolang wetgevers blijven zwijgen, blijft het verschil bestaan.
De vraag is niet langer of de pink tax oneerlijk is, maar waarom we accepteren dat vrouwen er dagelijks door worden benadeeld. Zolang een roze scheermesje meer kost dan een blauw, en zolang vrouwen voor dezelfde knipbeurt meer betalen dan mannen, kunnen we niet spreken van echte gelijkheid, niet in de winkel, niet in de wet, en niet in de samenleving.
